พ่อ
*สุเทพ ปาลสาร
ผมเกิดมาในครอบครับชาวนา คุณพ่อไม่จบการศึกษาประถมปีที่ 4 ( จบชั้น ป.2 ) คุณแม่จบชั้น ป 3 คุณพ่อเป็นคนเก็บเงินวัด เป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน และวันหนึ่งชาวบ้านอยากให้เป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่พ่อเป็นไม่ได้เพราะไม่จบ ป. 4 (ขาดคุณสมบัติ) แต่ก็ช่วยงานสังคมไม่ได้ขาด เช่น สร้างโรงเรียน สร้างวัด สร้างโบสถ์ สร้างและพัฒนาสังคมเท่าที่จะทำได้
คุณธรรม...ของพ่อช่างสูงส่ง
ผมจำได้ว่า ชาวบ้านมักมีเรื่องราวทะเลาะวิวาทกันเป็นประจำ แต่คนแก้ปัญหาคือคุณพ่อ ชาวบ้านจะมาหาที่บ้านแล้วคุณพ่อ ก็ไกล่เกลี่ย เรื่องก็จบ ทุกคนก็มีความสุข ที่สำคัญคุณพ่อไม่เคยเอาเรื่องกับใคร แม้ว่าเขาจะทำให้เสียหาย เช่น ความกินอ้อย กินมัน หรือลูกถูกเขาตี ต่อย พ่อไม่เคยเอาเรื่องใครเลย มีแต่บอกว่า “เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร”...นี่คือความมีคุณธรรมของพ่อ พ่อจะสอนว่า อย่าไปเอาของคนอื่น อย่าไปขโมยของเขา อย่าไปทำให้คนอื่นเดือดร้อน...จะสั่งสอนอย่างนี้ อย่าไปเอาเสื้อ กางเกงของคนอื่นมาสวมใส่...
ความประทับใจที่ไม่ลืม.....อย่าเอาของเขา...
วันหนึ่งพ่อพาไปหาปลา ผมนั่งหัวเรือเห็นปลาดุกติดตาข่าย (ชาวอีสาน เรียกว่า ดาง) ก็บอกให้พ่อหยุดเรือเพื่อเอาปลา....แต่เชื่อไหม..คุณพ่อก็สอนกลับมาว่า...อย่าไปเอาของเขา เขามาหาเขาก็อยากได้ เหมือนกับเรานี่หละ” จำไว้นะ ...อย่าอยากได้ของคนอื่น.....คำสอนนี้จำได้จนทุกวันนี้และก็ปฏิบัติมาจนทุกวันนี้ ครับ....
